وبلاگ علوم خاک ایران

سرمشق های آب بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت

گل کردن لبخند هم کلاسی

در یک نگاه ساده حتی یادمان رفت

ترس از معلم، حل تمرین، پای تخته

آن روزهای بی کلک را یادمان رفت

راه فرار از مشق های زنگ اول

ای وای ننوشتم آقا، یادمان رفت

آن روزها را آنقدر شوخی گرفتیم

جدیت تصمیم کبری یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

یادش بخیر...! اما خدا را یادمان رفت

فردا چه کاره می شوی؟ موضوع انشاء

ساده نوشتیم آنقدر، تا یادمان رفت

دیروز تکلیف آب، بابا بود و خط خورد

تکلیف فردا...! نان و بابا، یادمان رفت.

  چشمــــای خــــیس عـسلی                  ستــــــاره های حـلبی

  نه عشق زنده س، نه امید                  نه بوسه مونده نه لبی

چشمای بسته ی درخت                    خیال موریانه تخت

      یه روز بدتر می رسه                    آخر ِ این روزای سخت

         جادّه منو می بره باز                  خواب می بینم با چشم باز!

به هیچ کجا نمی رسه                    آخر ِ این راه دراز

خوشبختی کمرنگ شده                    دنیامون از سنگ شده

می دونم خیلی مسخره س                   امّا دلم تنگ شده!

چشمای بچّه سال تو                    سیاهی خیال تو

   عاشقتم، دیوونتم!                    امّا نمی شم مال تو!

عاشقای خجالتی                    محبّتای ساعتی

می خوام بهت دروغ بگم:                 دوسِت ندارم لعنتی

دسته گل بی رنگ و بو                    پلنگ خسته ی پتو

سهم من از اینهمه شب                    یه تیکـّه نور کوچولو!

خوشبختی کمرنگ شده                    دنیامون از سنگ شده

می دونم خیلی مسخره س                    امّا دلم تنگ شده...

گل را تو گل گفتی

و گل

گل شد...

ورنه

گل نباتی بیش نبود،

روئیده بر کناره ی جاده ی قول و قرارها

مشتاق نور

و رزق و روزی خویش

************************************************

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

و نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانع اند

و اندکی سکوت...